De deur uit bij WOS Radio

Het is voor mij nog steeds een tikkeltje ongeloofwaardig wat er in de maand november allemaal is voorgevallen en af en toe dringt het (nog steeds niet) tot me door dat het nu echt over is…

Een decenium geleden kwam mijn zus met de mededeling dat ‘de WOS’ bestond en dat ze op zoek waren naar een technicus voor het sportprogramma. Van het een kwam het ander en zo zat ik ieder weekend bij WOS Radio om te schuiven.

Na dit vijf jaar te hebben gedaan kwam ik Jos van Duuren en Jonathan Koerselman tegen op de vrijdagavond, het duurde niet lang meer of ik mocht van 22:00 tot 24:00 uur (samen met Marvin en Jos) los! De vol-van-zichzelf-zijnde Guido kwam binnen als technicus van JAM waar hij indruk maakte op Jos en mij. Zodoende besloten Marvin en ik hem te adopteren in ons vrijdagavondprogramma.

Guido was niet de enige die vol was van zichzelf, Marvin en ondergetekende hadden er ook last van. Daarom besloten wij ons na een ruim jaar aan te melden bij een andere lokale omroep, de commerciele, Way FM. Aldaar ‘deden’ we samen de vrijdag en was ik met Guido verzot op de zondag. Later kwam daar ook nog een middagshow bij. Een tijd waarin we veel gekke dingen hebben kunnen doen, waarin ik vele vlieguren heb gehad en een tijd waarin we ons niet op onze plek voelden…

Vandaar dat we ons, op aanraden van Jos, na exact een jaar terugkeerden bij onze oude liefde WOS Radio. Een station waar we direct ons plekje weer vonden. Met uitzondering van Guido dan, hij vond zijn plek bij Way FM.

De nieuwe tijd bij de WOS heeft mij veel goeds gebracht, een ochtendshow waar ik veel heb kunnen doen. Als hoogtepunten waren er toch de live-uitzendingen bij het AD en de bloemenveiling Floraholland.

Het jaar in vaste dienst werd voor mij een waar feest, stoeien met de radio, op pad met Boudewijn en heel veel plezier met Klazien en (eerlijk is eerlijk) te danken aan Michael.

Ook de zomer bracht ons veel leuke dingen, wekelijks stond ik (met een andere collega, maar meestal met Marvin) op een terrasje om live radio te maken in onze regio. Het verliep niet altijd soepel, maar we waren leuk aan het pionieren.

De nacht, dat was een plek waar mijn kindje ‘Met Rob de koffer in!’ in ontstond, een programma waarin iedereen zijn zegje kon doen en waarin ik veel van mezelf heb kunnen laten zien. Het meest bijzonder blijft toch de uitzending twee dagen na het overlijden van mijn vader. Een openhartige en zwaar gefrustreerde uitzending.

De vrijdagavond was ook een hoogtepunt te noemen, we kwamen er leuke mensen tegen waar we niks aan bleken te hebben (Owen) en mensen die niet leuk waren en waar we ook echt niks aan hadden. Gelukkig waren er ook mesen die wel wat konden en ook echt leuk zijn: Marvin, Jos, Gerben, Guido (ja hij kwam ook) Joey, Bryan & Rory. Met hen heb ik de leukste radio-uren door mogen brengen. Of het nou op een terras was, in een kroeg met bandjes of gewoon in de studio, het had altijd sfeer.

Ook de reacties die ik mocht ontvangen op de carnavalshit van Marvin en ondergetekende lieten blijken dat de regio ons kende en er tevreden mee was. Dit was te staven aan reacties (lieve brieven) en de vele aandacht in de diverse media.

Als ik het zo allemaal, grofweg, bij elkaar optel zie ik niet meer dan een hele leuke tijd bij de leukste zender in Westland, Midden-Delfland, Hoek van Holland en Maassluis. Een tijd waar ik met plezier op terug kijk en die ik altijd warm bij me zal blijven dragen.